Persoonlijke ontwikkeling: het belang van de vorm

 

Over een tijdje start er weer een jaarprogramma op Texel.

Vier seizoenen, vier weekenden. Er is vuur. Een soloquest van 48 uur in de natuur. We zitten rondom het vuur.

Daar is een boel over te vertellen.

Maar ik zou ook kunnen zeggen: dat is de ‘vorm’ waarin we werken.

En om eerlijk te zijn, ik vind die vorm niet zo interessant. Bij mezelf niet, bij anderen eigenlijk ook niet.  De een doet ijsbaden, de ander koe knuffelen, cacaoceremonies, familieopstellingen, ieder z’n ding. Ik doe dingen in de natuur, op Texel, Schotland, Albanië. Plekken die me aanspreken.

Je kunt erover schrijven, maar dan is het proberen het onnoembare in woorden te vangen.

Het praten over die vorm is vaak om het weer ‘begrijpelijk’ te maken. Het is alsof je over een goed concert vertelt aan een vriend die er niet bij was. Die heeft niet dus niet gevoeld hoe het was, maar alsnog probeer je de magie van het concert uit alle macht over te brengen. Een hopeloze zaak.

Je had erbij moeten zijn…Zeggen we dan maar

Soms is dat praten over die vorm voor jezelf. Maar even zo vaak voor de buitenwereld: “wat heb je nou precies gedaan? Wat heeft het je nou opgebracht?”

Het is grip proberen te krijgen op het leven. Op een groeiproces. Dat proces dat niet in woorden te vangen is. Het is alleen te ervaren als je er zelf bij bent. Als je merkt dat je lichaam, zenuwstelsel, op diep niveau verandert.

En jij als mens daarmee dus verandert.

 

Persoonlijke ontwikkeling: Het belang van spelen

 

Okee, als het dus niet gaat om de vorm. Wat is dan het doel?

Ten dienste van wat staat deze vorm (om ’n vuur zitten, delen, ceremonies, de natuur) eigenlijk?

Oftewel: Dit programma, dit persoonlijk ontwikkelingswerk, waar ik zoveel volwassenen om me heen zo druk mee bezig zie, waar gaat dat over? Waar moet dat toe leiden?

Even in mijn eigen woorden, vrij naar Carl Jung:

“Persoonlijk ontwikkelingswerk doe je, zodat het Kind in jezelf weer naar boven kan komen.”

Ik zie mijn dochter van twee: ze speelt, vindt op natuurlijke wijze een plek in de wereld, verbaast zich, leert, lacht, huilt, knuffelt.

IJsbaden, therapiesessies, bidden, familieopstellingen. Allemaal prima wat mij betreft als dat leidt tot het weer naar boven krijgen van dat Kind. (wellicht een goede reminder voor alle mensen die heel SERIEUS bezig zijn met hun persoonlijke ontwikkeling/doelen halen etc etc).

Vragen die je kan stellen rondom het thema spelen/kind:

“Hoe kan je relatie leiden tot het worden van een meer spelend mens?”

“Hoe speel jij in je werk?”

“Heb je überhaupt leren spelen, of alleen leren werken?”

Echt lol hebben en spelen, dat doe je niet alleen.

Althans, ik niet. Ik kan prima op mezelf zijn, in mezelf lachen, tevreden zijn. Het hardop lachen, en de emotie die daarbij hoort, dat doe je samen.

 

Persoonlijke ontwikkeling: het belang van een clubje

 

Waar doe je dat ‘samen’? Het beste gaat dat in een ‘club’. Dat kan zijn een vriendenclub, een voetbalclub, een kaartclub, een boekenclub. Wat voor club dan ook.

Het belang van kleine clubjes mensen die bij elkaar komen om lol te maken, te verdiepen, te leren, wordt steeds groter. Dat zeg niet alleen ik, dat zegt ook Robert Putnam.

Robert Putnam is een Amerikaanse wetenschapper en prijswinnend socioloog. Zijn idee van Social Capital was dertig jaar geleden al belangrijk, maar is naar mijn mening steeds belangrijker aan het worden.

Social Capital, of Sociaal Kapitaal, gaat over de sociale netwerken, normen en het vertrouwen dat er binnen een gemeenschap of samenleving is.

Enfin, er is een boel over te lezen, over hoe dat leidt tot meer democratie, tot een gezonder leven, tot meer verdraagzaamheid, geluk. Maar ik raad je aan eens wat te googelen op zijn naam, en wat filmpjes  te bekijken over zijn levenswerk, wat je ook zou kunnen omschrijven als:  mensen aansporen lid te worden van een clubje.

Persoonlijke ontwikkeling, groei, doelen stellen, weet ik veel wat. Het gaat uiteindelijk over het samenkomen in kleine clubjes met dierbare mensen.

Ik doe dat zelf steeds meer, 4x per jaar met een klein groepje ondernemers, 1x per maand met een groepje therapeuten, een paar keer per jaar met oude studievrienden.

Dat is precies wat ik dit jaar wil faciliteren met mijn jaarprogramma en de reis naar Schotland. Je krijgt de mogelijkheid mee te doen met een clubje. Een clubje mensen dat zich verdiept, dat onderzoekt, dat leert, dat lol maakt, dat vuur stookt, dat bij elkaar komt om een leuker mens te worden.

Menselijker dan dat wordt het niet 🙂

Beste groet,

 

Jaap

ps: als jongen was spelen voor mij: op oude brommers rijden en opvoeren. Laatst mocht ik weer eens op een oude Kreider rijden, de 40 jarige was meteen weer een spelend kind.